[makedonissa]

εγω μαι τ ασπρο συννεφο και συ το αργυρο αστερι
χυνω βροχη τα κλαμτα και χιονι φλογισμενο
με παραδερνουν ανεμοι, χειμωνα, καλοκαιρι
και στου βουνου καμια φορα τη ραχη ξαποσταινω.
ολα τα βλεμματα θαρρουν πως ακουμπας σε μενα
οταν γλυστραμε στο κενο, τη νυχτα ταιρι/ταιρι
μας βλεπουν ν αγγιζομαστε γλυκα κι ερωτεμενα
κι ομως στ αληθεια, το απειρο δε μας χωριζει, Αστερι

Μαρακι